Założyciel
Święty Wincenty Pallotti
Wincenty Pallotti urodził się w Rzymie 21 kwietnia 1795 r. jako syn Piotra Pawła i Magdaleny De Rossi. Młodość przeżył w religijnej atmosferze domu rodzinnego. Święcenia kapłańskie otrzymał 16 maja 1818 r. Po święceniach, z racji swej wszechstronnej i różnorodnej działalności apostolskiej, zaprzyjaźnił się zarówno z wieloma kapłanami, jak i osobami świeckimi, którzy byli aktywnie zaangażowani w ożywianie wiary chrześcijańskiej wśród ludności Rzymu.
Jego działalność duszpasterska na wszystkich odcinkach przynagliła go do wzbudzania współpracy między duchownymi, zakonnikami i świeckimi. W owych czasach Rzym dawał mu szerokie pole do działalności kapłańskiej i apostolskiej. Swoją duszpasterską troską Pallotti obejmował wiele dziedzin życia kościelnego:
- był otwarty na biednych i opuszczonych;
- troszczył się o żołnierzy w koszarach, o robotników, studentów i więźniów;
- niestrudzenie słuchał spowiedzi;
- głosił konferencje dla osób zakonnych;
- prowadził rekolekcje i misje w parafiach;
- organizował formację chrześcijańską dla młodzieży, dorosłych i duchownych;
- otwierał i wspomagał sierocińce;
- propagował apostolstwo pracy i druku
- wspomagał działalność misyjną;
- był otwarty na problemy chrześcijańskiego Wschodu;
- zapoczątkował obchody oktawy Epifani, które były wyrazem jedności i powszechności Kościoła.
Nade wszystko jednak w centrum jego zaangażowania była zawsze troska o chwałę Bożą, zniszczenie grzechu i zbawienie ludzi. Stąd jego zawołania: ad infinitam Dei gloria, ad destruendum peccatum, ad salvandas animas.
Najważniejsze daty:
21 kwietnia 1795
narodziny Świętego
16 maja 1818
święcenia kapłańskie
9 stycznia 1835
natchnienie do założenia Dzieła
22 stycznia 1850
śmierć Świętego
22 stycznia 1950
beatyfikacja
20 stycznia 1963
kanonizacja
Siłą poruszającą całe jego apostolstwo, skierowane na ożywienie wiary, była miłość w podwójnym wymiarze: duchowym i doczesnym. Cechą dominującą w całym życiu i działalności apostolskiej Wincentego Pallottiego było nieustanne dążenie do świętości, które – można by powiedzieć – stało się zaczynem ożywiającym wszystkie inne dziedziny jego życia. Każdą chwilę swego życia kierował do Boga nieskończenie świętego. Święty Wincenty, całkowicie pochłonięty przez Boga, wyznaje:
Bóg, który jest Świętością w swej Istocie, swoją nieskończoną świętością niweczy całą mą niegodziwość, a po unicestwieniu mnie całego, zostaje we mnie Bóg, świętość niezmierna, nieskończona, odwieczna i niepojęta.
Z tej postawy rodziła się myśl, która dojrzewała przez lata, aż 9 stycznia 1835 r. została rozpoznana jako Boże natchnienie. Pallotti odkrył, że wszyscy ochrzczeni – niezależnie od stanu i drogi życia – są wezwani do współodpowiedzialności za misję Kościoła, każdy zgodnie ze swoim powołaniem i możliwościami. Owocem tego natchnienia było założenie Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego 4 kwietnia 1835 r.
Wincenty Pallotti zmarł w Rzymie, w domu przy kościele San Salvatore in Onda, dnia 22 stycznia 1850 r.
W setną rocznicę śmierci został zaliczony w poczet błogosławionych przez papieża Piusa XII, a 20 stycznia 1963 r. kanonizowany przez papieża Jana XXIII. Powiedział on o Świętym:
Święty Wincenty Pallotti jest jedną z najwybitniejszych postaci w działalności apostolskiej XIX wieku. (…) Nie zadowolił się zwykłym kapłaństwem. Obmyślał inne środki, aby pozwolić ludziom poznać i pokochać Bog.
Myśli Pallottiego
„Wszystko układa się dobrze, gdy dzieje się tak, jak chce Bóg”.
„To nie ja kocham w sobie Boga, lecz Bóg we mnie (…) miłuje siebie samego wieczyście i nieskończenie”.
„Nasza wiara niech będzie ożywiana czynami miłości. W przeciwnym razie będzie martwa”.
„Nikt nie może pozostać obojętny widząc, że bliźniemu grozi potępienie”.
„Bóg może uczynić o wiele więcej niż to, o co możemy Go prosić lub co możemy sobie wyobrazić”.
„W życiu chrześcijańskim jest więcej do zrobienia niż do powiedzenia”.
„Tam, gdzie nie możesz dotrzeć swoimi czynami, dotrzesz pokorą i ufnością w Bogu”.
„W każdym strapieniu będę sobie przypominał, że Pan Jezus cierpliwie znosił daleko większe i dotkliwsze bóle i dolegliwości od tych, które my możemy znosić”.
„Zarówno zdrowi jak i chorzy mogą współpracować, przynajmniej modlitwą, w intencji ożywiania wiary wśród katolików i rozpalania miłości oraz rozszerzania ich po całym świecie”.