Rozeznanie powołania dokonuje się w czasie. Możemy mówić o rozeznaniu wstępnym i rozeznaniu w czasie trwania formacji wstępnej w postulacie i nowicjacie. To rozeznanie jest bardzo ważne. Po pierwsze chodzi o życie i szczęście człowieka, a po drugie – o odpowiedzialność za Kościół i Zgromadzenie. Jest to odpowiedzialność za świadectwo ewangeliczne, za misję, za instytucje, w których zakonnicy posługują. Sprawa rozeznania jest zatem istotną kwestią.

Powołanie jest darem i zadaniem. Możemy je odczytać nie w nadzwyczajnych sytuacjach, ale w realnym kontekście życia. Konkretne sytuacje, zdarzenia, spotkania można odczytać jako potwierdzenie wezwania. Odczytując je zyskuje się pewność, że to jest to miejsce, to zgromadzenie, ten charyzmat, a następnie w sposób odpowiedzialny i wolny można wejść na drogę formacji i realizacji swojego życia w zakonie. Osoba powołany ma świadomość, że jest słaba, również odczuwa lęk, że może mu się nie udać, ale swą ufność pokłada w Bogu, któremu chce służyć.

Powołanie nie jest bohaterską deklaracją lub potrzebą zbawiania świata, ale jest doświadczeniem miłości Boga, która wypełnia, rodzi wdzięczność i prowokuje do odpowiedzi pełnej wdzięczności. Przykładem jest Maryja, która wobec Tajemnicy Zwiastowania czyni akt zawierzenia. Nie ma w Niej pełnego zrozumienia, ale jest pełne zawierzenie.

Powołanie to spełnienie zamysłu Boga Ojca, który ma je dla konkretnego człowieka od założenia świata, a które człowiek chce wypełnić jako Jego dziecko. Realizuje je całym sobą umysłem, sercem i wolą. Umysłem, bo powołanie to prawda mojego życia; sercem, bo człowiek czuje, że jest to prawda o nim i ona go pociąga oraz wolą, bo wybierane jest to, co jest prawdziwe, piękne, dobre dla mnie, choć to wymaga rezygnacji z innych wartości, czasem ofiary, a to wszystko nieraz bywa bardzo trudne.